باران نور

که از شبکه دهلیز بی پایان فرو می ریخت

روی دیوار کاشی گلی را می شست.

مار سیاه ساقه این گل

دررقص نرم ولطیفی زنده بود.

گفتی جوهرسوزان رقص

درگلوی این مار سیه چکیده بود.

گل کاشی زنده بود               در دنیایی رازدار،

دنیای به ته نرسیدنی آبی.

هنگام کودکی

درانحنای سقف ایوان ها،

درون شیشه های رنگی پنجره ها،            میان لک های دیوارها،

هرجاکه چشمانم بیخودانه در پی چیزی ناشناس بود

شبیه این گل کاشی رادیدم

وهربار رفتم بچینم          رویایم پرپر شد.

زخم شب می شد کبود.

دربیابانی که من بودم

نه پرمرغی هوای صاف رامی سود

نه صدای پای من همچون دگر شب ها

ضربه ای برضربه می افزود.

تابسازم گرد خود دیواره ای سرسخت وپابرجای،

باخود آوردم ز راهی دور

سنگ های سخت وسنگین رابرهنه پای.

ساختم دیوارسنگین بلندی تابپوشاند

ازنگاهم هرچه می آید به چشمان پست

وببندد راه رابرحمله غولان

که خیالم رنگ هستی رابه پیکرهایشان می بست.

روز و شب ها رفت.

من بجا ماندم دراین سو،شسته دیگر دست ازکارم.

نه مرا حسرت به رگ ها می دوانید آرزویی خوش

نه خیال رفته ها می داد آزارم.

لیک پندارم،پس دیوار

نقش های تیره می انگیخت

وبه رنگ دود

طرح ها ازاهرمن می ریخت.

تاشبی مانند شب های دگر خاموش

بی صدا ازپا درآمد پیکر دیوار:

حسرتی باحیرتی آمیخت.

                                                        سهراب سپهری

دیشب،لب رود،شیطان زمزمه داشت.

شب بود وچراغک بود.

شیطان،تنها،تک بود.

بادآمده بود،باران زده بود:شب تر،گل ها پرپر.

بویی نه براه.

ناگاه

آیینه رود،نقش غمی بنمود:شیطان لب آب.

خاک سیا درخواب.

زمزمه ای می مرد. بادی می رفت،رازی می برد.

                                                           سهراب سپهری                                                         

یک بار لئوبوسکالیا،نویسنده ومدرس دانشگاه،جریان مسابقه ای راتعریف کردکه ازاوخواسته بودند داورش باشد.هدف ازاجرای این مسابقه،انتخاب بادقت ترین کودک بود.برنده ی آن پسرچهارده ساله ای شد که درهمسایگی پیرمردی زندگی می کردواوبه تازگی همسرش راازدست داده بود.موضوع ازاین قرار بودکه وقتی پسرک پیرمرد رادرحال گریه کردن می بیند،پیش اومی رود و روی پاهایش می نشیند.وقتی مادرش ازاو می پرسد که به پیرمرد چه گفته،پسرک جواب می دهد:    

((هیچی،فقط کمکش کردم گریه کنه!))

                                                                      الن کریدمن   

برسر سفره احساس اگر جایی بود،سخن ساده تبریک مرا جابدهید! سین هشتم،سخن ساده تبریک من است.

جا سرسفره اگر نیست به دلها بدهید

                                                        نوروزتان مبارک 

سلام دوستان

می دونم دم عیده باید از خوشی بگم

ولی وقتی که خرید می کنید

حواستون به دختر بچه های جوراب فروش و پسر بچه های دست فروش باشه

به خدا اونا هم دل دارن

اگه نمی تونید بهشون کمک کنید

حداقل جلوی اونا شادی خرید  برای بچه هاتون ، یا برادر خواهراتون بروز ندید

خدای نکرده دل یه دختر کوچولو به خاطر با حسرت نگاه کردن به خنده دختر بچتون نشکنه

اشک یه پسر بچه به خاطر دیدن ذوق کردن پسر شما موقعه خریدن کفش و لباس در نیاد

بچه ها دنیا خیلی نامرده

زمونه حتی به چشمهای ناز این کوچولو ها هم رحم نمی کنه و از اشک اینا نمیگذره

پس چشماتونو باز کنید

با درود و احترام

مدیر وبلاگ نیازراد

 این متن رو کپی کن و تو هر جا دلت میخواد بزار

فیسبوک و وبلاگ وتویتر و کلوپ ها و.... فقط یادت باشه با کپی این متن یه کار خوب به نام خودت ثبت کردی.

دراین اتاق تهی پیکر                  انسان مه آلود!

نگاهت به حلقه کدام درآویخته؟

درها بسته

وکلیدشان درتاریکی دورشد.

نسیم ازدیوار ها می تراود:

گل های قالی می لرزد.

ابرها درافق رنگارنگ پرده پرمی زنند.

باران ستاره اتاقت راپر کرد

وتودر تاریکی گم شده ای              انسان مه آلود!

پاهای صندلی کهنه ات درپاشویه فرو رفته.

درخت بید ازخاک بسترت روییده

وخود رادر حوض کاشی می جوید.

تصویری به شاخه بید آویخته:

کودکی که چشمانش خاموشی ترا دارد،

گویی ترا می نگرد

وتو از میان هزاران نقش تهی

گویی مرا می نگری                       انسان مه آلود!

محتسب مستی به ره دیدوگریبانش گرفت

                                            مست گفت: ای دوست،این پیراهن است افسارنیست

گفت:مستی،زان سبب افتان وخیزان می روی

                                                     گفت:جرم راه رفتن نیست،ره هموار نیست

گفت:می باید تورا تا خانه ی قاضی برم

                                                   گفت:رو،صبح آی،قاضی نیمه شب بیدارنیست

گفت:نزدیک است والی را سرای،آن جا شویم

                                                گفت:والی ازکجا درخانه ی خمّارنیست

گفت:تا داروغه راگوییم،درمسجد بخواب

                                               گفت:مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت:دیناری بده پنهان وخودرا وارهان

                                             گفت:کارشرع،کار درهم ودینار نیست

گفت:ازبهرغرامت،جامه ات بیرون کنم

                                           گفت:پوسیده است،جزنقشی زپود وتار نیست

گفت:آگه نیستی کزسر درافتادت کلاه

                                        گفت:درسرعقل باید،بی کلاهی عارنیست

گفت:می بسیارخوردی،زان چنین بی خودشدی

                                      گفت:ای بیهوده گو،حرف کم وبسیار نیست

گفت:بایدحد زند هشیارمردم،مست را

                                      گفت:هشیاری بیار،این جا کسی هشیار نیست

                                                                                                پروین اعتصامی